｡+ﾟεїзﾟ+｡ ♪♬ ☜♥☞• 〖 M E W Y 〗•☜♥☞ ♬♪ ｡+ﾟεїзﾟ+｡

  

มนุษย์ทุกคน ... ไม่ว่าชายหรือหญิง
จะเกิดมา ... พร้อมกับกุญแจคนละ 1 ดอก
กุญแจดอกนี้ ... ใช้ไขเข้าไปห้องหัวใจของใครบางคน
ใครคนที่ใช่ ... ใครคนที่เป็นของเรา

 

ซึ่งถ้าคนที่ผ่านเข้ามา ในชีวิตเรา
ถ้าคน ๆ นั้นไม่ใช่ของเรา
กุญแจก็จะไม่สามารถ ... ไขเข้าไปได้
ถึงแม้ว่า ... จะพยายามซักเท่าไหร่
ถ้าไม่ใช่ ... ยังไงก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปได้




แต่ก็ต้องเจออุปสรรค อีกหลายด้าน ...
เพราะห้องหัวใจ ... ใช่ว่าจะมีเพียงประตูเดียว
 ... มีทั้งประตูแห่งความประทับใจ ประตูแห่งสัมพันธภาพ
ประตูแห่งความเข้าใจ ...
และอีกมากมาย ... จนกระทั่งประตูสุดท้าย
ที่เราเรียกว่า ... ประตูแห่งความรัก

ซึ่งถ้าไม่ใช่ ... ก็จะไม่สามารถผ่านเข้าไป จนถึงประตูสุดท้ายได้
จนในที่สุด ... ถึงแม้จะเจ็บปวด
เจ็บใจและหนื่อยล้าเพียงใด ...
ก็คงทำอะไรไม่ได้ ... นอกจากปล่อยไป

 


และถ้าวันใด
กุญแจดอกนี้ ... สามารถผ่านประตูทั้งหมด
เข้าไปสู่ห้องหัวใจ ... ของใครบางคนได้
ก็จงจำไว้เถิดว่า ... คน ๆ นี้แหล ะเป็นของเรา
จากนี้และตลอดไป ...

 

เพราะเรา ... ได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาคนนั้นแล้ว
เขาซึ่งเป็นของเรา ... และความสุขใจ ความพอใจ
ทั้งความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดจะวนเวียนอยู่รอบกายเรา ... 
วันนี้คุณใช้กุญแจของคุณ ... กับหัวใจของใครบ้างหรือยัง?

สำหรับบางคน . . . ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า
กำลังสุข หรือ เศร้า กับคำว่า . . . "ความรัก"



บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จักกับ "ความเหงา"
เพื่อที่วันหนึ่ง . . . ความเหงาจะผลักดัน คนสองคนเข้าหากัน
เพื่อลดช่องว่างให้กันและกัน สร้างคืนวันที่ดี ๆ ร่วมกัน
และเพื่อที่วันหนึ่ง โลกจะแยกให้พวกเขา "จากกัน" . . .
ให้ชีวิตวนกลับสู่ "ความเหงา"


บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จัก "ความเหงา"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง . . . นั้นคือให้โลกใบนี้ยังคงมีความรัก
ดำเนินต่อความเหงา . . . ทำให้หัวใจสองดวงเชื่อมถึงกันด้วยความคิดถึง



แม้ในยามที่โลก . . . แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . .
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป . . . ท่ามกลางความโดดเดี่ยว
แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ
ในวันที่ ความเหงาทำให้เราคิดถึง . . .


ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง
ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ
สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา
ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว



ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน   งดงาม . . . แต่ทุกข์
และ  เมื่อฉันได้คิดถึงเธอ..ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ
ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน. . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์
และเมื่อนั้น. . .
เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้